पहूर येथे श्रावणाच्या पूर्वसंध्येला शेतकरी कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर; १२ वर्षांच्या जिव्हाळ्याच्या साथीदारांचा विषबाधेने मृत्यू. चौथे कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर.

दिशा लाईव्ह न्यूज -:-  (पहूर प्रतिनिधी )-- शेतकऱ्याच्या जीवनात बैलांचे स्थान किती जिव्हाळ्याचे आणि भावनिक असते, याची प्रचिती देणारी हृदयद्रावक घटना पहूर येथे घडली. श्रावण महिन्याच्या पूर्वसंध्येलाच शेतकरी रामदास ओंकार चौथे यांच्या कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर कोसळला. गेल्या तब्बल १२ वर्षांपासून कुटुंबातील सदस्यांप्रमाणे जपलेल्या बैलजोडीचा विषबाधेमुळे एकाच वेळी दुर्दैवी मृत्यू झाला. बुधवारी रात्री सुमारे ८ वाजता घडलेल्या या घटनेने चौथे कुटुंबीयांसह परिसरातील शेतकरी व ग्रामस्थांचेही मन हेलावून गेले.

१२ वर्षांचा सहवास एका क्षणात संपला

पहूर येथील लेले नगर परिसरात राहणारे शेतकरी रामदास चौथे यांच्या कुटुंबासाठी ही बैलजोडी केवळ शेतीकामासाठीची जनावरे नव्हती. गेल्या बारा वर्षांपासून सुख-दुःखात सोबत असलेले, शेतातील प्रत्येक कामात कुटुंबाला हातभार लावणारे आणि घरातील सदस्यांप्रमाणे जपलेले हे मुक्या जीवांचे कुटुंबाशी अतूट नाते होते.

शेतकऱ्याच्या आयुष्यात बैलांचे स्थान किती मोठे असते, हे ग्रामीण भागात वाढलेल्या प्रत्येकाला माहीत आहे. उन्हाळ्याची कडक तापलेली जमीन असो, पावसाळ्यातील चिखलमय शेत असो किंवा रब्बी हंगामातील कष्टाची कामे असोत, ही बैलजोडी चौथे कुटुंबाच्या शेतीचा अविभाज्य भाग होती. त्यांच्या कष्टावर अनेकदा कुटुंबाच्या संसाराचा गाडा पुढे गेला.

अचानक बैल कोसळले अन् काळजाचा ठोका चुकला

बुधवारी रात्री खळ्यात बैल बांधलेले असताना अचानक त्यांना चक्कर आली आणि ते खाली कोसळले. ही बाब आजूबाजूच्या नागरिकांच्या लक्षात येताच त्यांनी तातडीने रामदास चौथे यांना माहिती दिली.

चौथे यांनी परिस्थितीचे गांभीर्य ओळखून अशोक जाधव यांच्याशी संपर्क साधला. त्यांच्या माध्यमातून बैलांवर तातडीने प्रथमोपचार करण्याचे प्रयत्न करण्यात आले. पशुवैद्यकीय अधिकारी डॉ. श्रीकांत व्यवहारे यांनीही घटनास्थळी धाव घेत बैलांची पाहणी केली. मात्र, उपचार सुरू होण्यापूर्वीच दोन्ही बैलांनी अखेरचा श्वास घेतला.

डोळ्यांसमोर लाडके जीव निघून गेले.........

गेल्या बारा वर्षांत या मुक्या जीवांशी चौथे कुटुंबीयांचे जिव्हाळ्याचे नाते निर्माण झाले होते. घरातील एखाद्या सदस्याप्रमाणे त्यांची काळजी घेतली जात होती. वेळेवर चारा-पाणी देणे, आजारपणात उपचार करणे आणि शेतीच्या कामातून परतल्यानंतर त्यांच्याकडे आपुलकीने पाहणे, हा कुटुंबाच्या दैनंदिन जीवनाचा भाग बनला होता.

त्यामुळे दोन्ही बैल अचानक डोळ्यांसमोरून कायमचे निघून गेल्याचे दुःख चौथे कुटुंबीयांसाठी असह्य ठरले. माणसांशी नाते जोडता येते, पण मुक्या प्राण्यांशी जुळलेले प्रेम शब्दांत व्यक्त करता येत नाही, अशी भावना यावेळी अनेकांनी व्यक्त केली.

ज्या शेतात कष्ट केले, त्याच मातीत अखेरची विश्रांती

या घटनेतील सर्वाधिक भावनिक प्रसंग म्हणजे ज्या शेतात या बैलजोडीने आयुष्यभर कष्ट केले, त्याच शेतात त्यांना अखेरची माती देण्यात आली.

ज्या मातीत त्यांनी शेतकऱ्यासोबत नांगर ओढला, ज्या शेतात त्यांच्या कष्टातून पिके उभी राहिली, त्याच मातीत त्यांना अखेरची विश्रांती मिळाली. अंत्यसंस्काराच्या वेळी शेतकरी रामदास चौथे यांच्या डोळ्यांतून अश्रू अनावर झाले होते.

आपल्या कुटुंबाचा एक भाग गमावल्याची भावना त्यांच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होती. उपस्थित शेतकरी आणि ग्रामस्थांसाठीही हा प्रसंग अत्यंत भावनिक होता. अनेकांच्या डोळ्यांत अश्रू तरळले.

भूतदयेचा आणि माणुसकीचा भाव

मुक्या प्राण्यांप्रती असलेली भूतदया आणि माणुसकीचा भाव या घटनेतून प्रकर्षाने जाणवला. बैलांच्या मृत्यूची बातमी कळताच परिसरातील शेतकरी व ग्रामस्थ मोठ्या संख्येने चौथे कुटुंबाच्या दुःखात सहभागी झाले.

शेतकऱ्याच्या संसारात जनावरे ही केवळ आर्थिक संपत्ती नसतात. त्यांच्यासोबत दिवसेंदिवस निर्माण होणारा जिव्हाळा, प्रेम, सवय आणि आपलेपणा यामुळे ते कुटुंबाचा एक भाग बनतात. म्हणूनच अशा मुक्या जीवांच्या जाण्याचे दुःखही कुटुंबातील व्यक्तीच्या जाण्याइतकेच खोल असते.

‘बैल नव्हते, कुटुंबातील सदस्य होते’

या घटनेनंतर चौथे कुटुंबीयांच्या भावना पाहून उपस्थित ग्रामस्थांनीही हळहळ व्यक्त केली. “हे बैल नव्हते, आमच्या कुटुंबातील सदस्य होते. बारा वर्षे त्यांनी आमची साथ दिली. त्यांच्या कष्टामुळे आमच्या शेतात अनेकदा पीक उभे राहिले. आज त्यांना त्याच शेतात माती देताना मनाला खूप वेदना होत आहेत,” अशी भावना कुटुंबीयांनी व्यक्त केली.

श्रावणाच्या पवित्र पर्वाची चाहूल लागलेली असताना घडलेल्या या घटनेने चौथे कुटुंबावर दुःखाची छाया पसरली आहे. मात्र, या बैलजोडीने बारा वर्षे दिलेली साथ, त्यांच्यासोबतच्या आठवणी आणि कुटुंबीयांनी दिलेले प्रेम कायम त्यांच्या स्मरणात राहणार आहे.

शेतकऱ्याच्या घामाला साथ देणाऱ्या या दोन मुक्या जीवांनी अखेर त्याच शेताच्या मातीत कायमची विश्रांती घेतली. त्यांच्या जाण्याने केवळ दोन बैलांचा मृत्यू झाला नाही, तर एका शेतकरी कुटुंबाच्या आयुष्यातील बारा वर्षांच्या जिव्हाळ्याच्या सहवासाची एक भावनिक कहाणीही अश्रूंमध्ये विरून गेली.

संपादक-दिशा लाईव्ह न्यूज.